Powieść osnuta na fabule filmu tanecznego Kochaj i tańcz
w reżyserii Bruce’a Parramore’a.
 

 
 fragment
 
Dzień po dniu Hania wytrwale chodzi na treningi prowadzone przez Kettlera. Inni dziennikarze powoli się wykruszają, a ona trwa. Zgłosiła Remkowi, że robi duży reportaż, i zamiast w pracy melduje się na sali prób.
Siada w kąciku, na stojącej tam niebyt wygodniej ławeczce, i obserwuje.
I słucha.

Dziś Kettler tworzy pary, wskazuje poszczególne osoby i jednocześnie mówi do grupki niezbyt może zadowolonych z tych wyborów tancerzy.

– Od teraz jesteście związani z waszymi partnerami. Jesteście całkowicie zależni od siebie nawzajem. Jeśli jedno z was ma problemy z barkiem, drugie też je ma. Jeśli jedno jest chore, drugie nie tańczy, jeśli ktoś odpadnie, partner może iść szukać normalnej pracy. Osobiście wiem, że w administracji państwowej nieźle płacą, a i praca kończy się o ludzkiej porze. Na jakiś czas musicie też zapomnieć o życiu prywatnym. To jest wasz nowy dom. Ta sala.